Wietnam: Strajk w fabryce Nike

Tysiące pracowników z fabryki Tae Kwang Vina, która produkuje buty dla firmy Nike strajkuje. W fabryce pensje wynoszą ok. 150 zł. miesięcznie. Prawie 14 tys. osób pracuje w fabryce Tae Kwang Vina w Dong Nai niedaleko od miasta Ho Chi Minh. 10% produkcji Nike pochodzi z tej fabryki. Co roku Tae Kwang Vina produkuje ok. 7,5 mln par butów dla Nike’a.

Dziesięć lat temu niezależny audyt wykrył, że w fabryce Tae Kwang praca po godzinach w niebezpiecznych warunkach to norma. Nike musiało gęsto się tłumaczyć z niedociągnięć swojego południowokoreańskiego podwykonawcy, do którego należały hale produkcyjne. Nike także został oskarżony o wykorzystywanie w swoich indonezyjskich fabrykach pracy dzieci oraz wprowadzanie półniewolniczych warunków pracy.

W 1996 r. amerykańska stacja telewizyjna CBS pokazała reportaż o warunkach pracy w fabrykach Nike’a w Wietnamie. W Marcu 1997 r. grupa Vietnam Labor Watch pojechała do Wietnamu, aby badać sytuację. (Raport.) Jeszcze trzy inne grupy pojechały do Wietnamu i badały sytuację w fabrykach. Wtedy aktywiści organizowali bojkot firmy. Akcje protestacyjne miały miejsce w różnych miastach USA i świata, wsród nich słynna akcje gdzie biedna młodzież podpaliła buty Nike’a przed New Jorskim sklepem firmowym tej firmy.

W roku 1997, w wyniku bojkotu Nike przyjął kodeks postępowania, określający między innymi dolną granicę wieku osób które mogą być zatrudniane przy wytwarzaniu jego produktów. Jednak warunki pracy nie poprawili się.

W 2005 r. Nike przyznał się do wyzysku pracowników w krajach Dalekiego Wschodu. Firma opublikowała 108 stronicowy raport, w którym stwierdziła m. in., że zmuszała pracowników, głównie kobiety do pracy w nadgodzinach, lekceważyła normy bhp i nie zapewniała nawet dostępu do wody pitnej. Pracownicy odmawiający pracy w nadgodzinach (do 60 godzin na tydzień) byli karani przez pracodawcę. Nike opublikował raport po tym, jak grupie pracowników, którzy wystąpili z powództwem wypłacił wysokie odszkodowanie w drodze ugody pozasądowej.

Nike, której siedziba mieści się w stanie Oregon ma 124 fabryki w Chinach, 73 w Tajlandii, 35 w Korei Płd i 34 w Wietnamie. Ogółem w różnych krajach świata ma ponad 700 zakładów produkcyjnych.

Za : C.I.A. 

HIV najczęściej możesz zarazić się u kosmetyczki

75 procent zakażeń wirusem HIV w Polsce może mieć swoje źródło w gabinetach stomatologicznych, kosmetycznych oraz salonach tatuażu, gdzie nie sterylizuje się narzędzi – twierdzą eksperci z Krajowego Centrum ds. AIDS. Sprawę ujawnia DZIENNIK.

Na czym opierają swoje twierdzenie? Trzy na cztery osoby zakażone wirusem HIV nie wiedzą, w jaki sposób doszło do zakażenia. Nie w szpitalu, nie podczas przypadkowych kontaktów seksualnych, nie podczas wstrzykiwania narkotyków. A więc gdzie? Eksperci, którzy analizowali najnowszy raport Krajowego Centrum ds. AIDS, typują, że są to miejsca, w których używane są brudne, niesterylizowane narzędzia. I wymieniają je. “To mogą być studia tatuażu, gabinety kosmetyczne czy stomatologiczne, a także siłownie, gdzie młodzi ludzie tą samą igłą wstrzykują sobie sterydy” – mówi Anna Marzec, dyrektor Krajowego Centrum ds. AIDS.

Według najnowszych statystyk rządowej agendy co roku w Polsce przybywa 700 nosicieli HIV. Ale to kropla w morzu prawdziwej liczby zakażeń. Eksperci szacują, że jest ich prawie 30 razy więcej. A jak dochodzi do zakażeń? Postanowiliśmy sprawdzić, jak wygląda przestrzeganie zasad bezpieczeństwa w miejscach, w których według przypuszczeń ekspertów można się zakazić.

Skontaktowaliśmy się z 10 losowo wybranymi gabinetami stomatologicznymi, kosmetycznymi oraz studiem tatuażu. I co się okazało? U kosmetyczki wszystkie narzędzia powinny być dezynfekowane specjalnym płynem. Czy są? Klientka salonu manicure w Warszawie: “Cążki, którymi miałam robiony manicure, zostały odłożone do pudełka, bez żadnej dezynfekcji, pewnie były używane przy następnej klientce”.

Właściciele salonów zapewniają jednak, że przestrzegają zasad. Tam, gdzie narzędzia są sterylizowane, do zakażenia nie dojdzie. Nie trzeba więc obawiać się wizyty klienta z HIV.

Dziennikarka DZIENNIKA zadzwoniła do kilkunastu zakładów kosmetycznych i innych, w których może dojść do zakażeń i powiedziała, że jest nosicielką tego wirusa. “Czy przyjmiecie mnie państwo na zabieg?” – pytała. Połowa odmówiła wykonania usługi. “Mam prawo wyboru” – kwituje pracownica studia kosmetycznego w Pruszczu Gdańskim.

Podobną odpowiedź usłyszeliśmy w poznańskim studiu tatuażu. Na argument dziennikarki, że mogła się nie przyznać do nosicielstwa, rozmówca odpowiada: “Wiele osób się nie przyznaje…” No właśnie, i tu tkwi sedno problemu. Zakażeni, zdając sobie sprawę, że w wielu miejscach traktowani będą jak intruzi i nie tylko zabieg kosmetyczny, ale nawet obcięcie włosów u fryzjera będzie problemem, po prostu nie uprzedzają o swoim nosicielstwie. I stąd łańcuszek kolejnych zakażeń.

Czy faktycznie osoba z HIV musi być skazana na taki ostracyzm? Leszek Ostoja Owsiany z toruńskiego salonu tatuażu: “Używamy jednorazowych narzędzi, które po zabiegu zaraz spalamy w szpitalnej spalarni. Mieliśmy już wielu klientów, którzy poinformowali nas o nosicielstwie HIV. Cieszy nas, jak nas uprzedzają, bo w takiej sytuacji niczego nie zaniedbujemy” – zapewnia.

Podobne działanie nie jest powszechne. Przeważa strach. W Trójmieście nie znaleźliśmy gabinetu, w którym nosiciel HIV mógłby zadbać o swoje zęby. Wymawiano się m.in. brakiem specjalnych, sterylnych narzędzi. Dopiero w Płocku usłyszeliśmy zaproszenie. “Na studiach uczulali mnie, że pacjenci z HIV nie przyznają się do zakażenia” – mówi dr Anna Uchniewska. “Nieświadomość i niewiedza są najgorsze. Pamiętam, jak mieliśmy pacjenta, który się przyznał, i wówczas przerażona asystentka dziesięć razy dezynfekowała klamki w drzwiach”.

Nosiciele HIV nie mają prawnego obowiązku informowania o zakażeniu. Władze sanitarne w Polsce wyszły bowiem z założenia, że jeśli przychodnia czy gabinet przestrzegają wymogów sanitarnych, nie ma takiej potrzeby.

Za : dziennik.pl

Szwajcarski sposób na zniechęcenie imigrantów

W nigeryjskiej telewizji wyemitowano spot mający zniechęcać obywateli tego kraju do osiedlenia się w Szwajcarii.

Reklamę nadano w przerwie meczu piłkarskiego Szwajcaria – Nigeria. W filmie młody Nigeryjczyk dzwoni z budki telefonicznej w jednym z deszczowych europejskich miast do ojca, który pozostał w słonecznej Afryce. Na ekranie pojawiają się sceny z życia młodego emigranta: mieszkanie pod mostem, ucieczka przed policją, żebranie o pieniądze i jedzenie.

Spot jest częścią kampanii ”Leaving is not always living”, finansowanej przez Unię Europejską i szwajcarski urząd ds. imigrantów.

Za : europa21.pl oraz press.pl

Skandal aborcyjny w Hiszpanii

Hiszpania jest wstrząśnięta aborcyjnym skandalem. W kilku klinikach, według doniesień policji, przeprowadzano aborcję nawet w 7. miesiącu ciąży. Podczas dochodzenia organy ścigania odkryły urządzenia, za pomocą których dopuszczano się szczególnego okrucieństwa. Aby matka nie wiedziała, że abortuje żywego człowieka dzieciom wstrzykiwano wcześniej truciznę, wysysano mózg lub odcinano głowę.

Ciała nienarodzonych dzieci mielono i spuszczano do kanalizacji. Okrutnym i bestailskim zbrodniom sprzeciwił się po raz kolejny Kościół rzymskokatolicki.Przypomniał, iż zdecydowanie potępia jakiekolwiek formy zabijania nienarodzonych. Każda osoba ma prawo do życia od pierwszego momentu poczęcia aż do naturalnej śmierci – powiedział kard. Carlos Amigo.

Instytut Polityki Rodzinnej donosi, iż w Katalonii do aborcji dochodzi co 24 minuty, co oznacza, że statystycznie uśmierca się każdego dnia ponad dwie klasy w szkole podstawowej.

Za : ekumenizm.pl